De Grand Prix van Canada vormde het strijdtoneel waar Michael en Ralf Schumacher van start tot finish in een duel waren verwikkeld om de overwinning. Ronden lang volgden ze elkaar als een schaduw, maar buiten het feit dat Michael de Williams via de pitstops passeerde, bleven inhaalpogingen uit. Vooral in de slotfase was dat opvallend. Achter de beide broers waren Juan Pablo Montoya en Fernando Alonso veel sneller.

Na afloop van de race gingen er dan ook stemmen op, die beweerden dat Ralf Schumacher niet tot het uiterste was gegaan om zijn broer te verschalken. Het was nota bene Williams' Technisch Directeur die in de media openlijk vraagtekens zette en insinueerde bovendien dat 'Montoya in dezelfde situatie minder geduldig zou zijn geweest'. Hij trok daarmee direct Ralfs capaciteiten en integriteit als coureur in twijfel. 

Ik moet toegeven dat Ralf Schumacher in dit geval inderdaad alle schijn tegen had. Het was duidelijk dat Michael in de slotfase problemen had met zijn banden en bovendien kwamen Montoya en Alonso met rasse schreden dichterbij. Daarbij heeft Ralf ook in eerdere, soortgelijke situaties nooit een vuist gemaakt. Twee jaar geleden was hij op de Nürburgring eveneens sneller, maar kon ook toen de Ferrari van zijn broer niet passeren. En ook in het voorlaatste duel, in Imola, delfde Ralf uiteindelijk het onderspit, nadat hij aanvankelijk aan de leiding had gelegen.

In Montreal leek het er echter op dat er daadwerkelijk geen inhaalmogelijkheden waren. Ronden lang ontliepen hun rondetijden elkaar nauwelijks; ook op de momenten dat ze niet dicht achter elkaar reden. In de beginfase, toen Ralf aan de leiding lag, leek Michael in potentie sneller, maar ook van zijn kant kwam er geen inhaalpoging. Kort na de tweede serie stops waren de rollen omgedraaid en leek Ralf sneller, maar op acceleratie en topsnelheid verloor ten opzichte van de Ferrari. Met andere woorden: had hij in het bochtige gedeelte van de baan het gat al dicht kunnen rijden, dan moest hij even later weer inleveren op het rechte stuk. En aan het einde van het rechte stuk lag nu juist een van de weinige punten, waar ingehaald kan worden.

Dat juist Patrick Head deze uitspraak deed is opvallend. Als de man die al jarenlang aan het hoofd staat van de technische staf van BMW.Williams zou hij toch een goed beeld moeten hebben van de aërodynamische gesteldheid van een Formule 1-auto, wanneer die zich dicht achter een ander begeeft. Dat hij beweert dat Montoya minder geduldig zou zijn geweest; daar moet je hem, na het incident met Schumacher op de Nürburgring, gelijk in geven. Maar diezelfde Montoya had zijn kansen in Canada al in de tweede ronde verspeeld door een knullige spin. Het lijkt aannemelijk dat Ralf juist na dat incident geen onnodige risico's wilde nemen. Ondanks dat hij iedere race in de punten was geëindigd, had dit jaar nog niet op het podium gestaan. 

De 28-jarige Ralf zich wat dat betreft in een lastige situatie. Zolang zijn broer in de Formule 1 rijdt, zullen dergelijke racesituaties altijd twijfels oproepen. Het is bekend dat Michael uiterst geslepen is in één-op-één-duels en als geen ander kan anticiperen op nieuwe situaties. Voor Ralf vormt dat al jarenlang een zware last op zijn schouders. Onwillekeurig wordt hij vaker met Michael vergeleken, dan die met zijn eigen teamgenoot. En, reëel gesproken, pakt die vergelijking altijd in zijn nadeel uit. 

Het moet naar mijn mening niet onderschat worden dat Ralf, ondanks dat juk, steeds ronden lang zo'n felle strijd kan leveren met zijn broer. Er zijn niet veel coureurs die dat hebben klaargespeeld. Op de Nürburgring gaf Ralf het antwoord; niet in de persconferentie, maar zoals het hoort: op de baan. Hij passeerde Michael direct bij de start en liet er na het uitvallen van Räikkönen geen enkele twijfel meer over bestaan dat hij méér is dan alleen het broertje van...

Groeten,

         Stefan