Nu het einde van het seizoen 2003 nadert, is er onder een groot aantal van de media die verslag doen van de Formule 1 een flinke overdosis nervositeit te bespeuren. Niet alleen omdat het kampioenschap tot op heden zo onnoemelijk spannend is, maar ook omdat ze meer dan in andere perioden in het jaar op zoek zijn naar onthullend nieuws, in de hoop daarmee op de valreep nog een exclusieve headline binnen te halen. Nu is vooral dat laatste anno 2003 zeker niet gemakkelijk. De teams hebben zeer effectieve media-afdelingen, die de externe communicatie zorgvuldig regisseren en daarbij zijn zowel de teamleden als de coureurs vakkundig geïnstrueerd over wat er wel en wat er niet naar buiten mag komen. 

Een belangrijk onderdeel van de mediahype is toch ieder jaar weer het 'silly season', de grote transfercaroussel voor het nieuwe seizoen. Feitelijk staat die tegenwoordig geen moment meer stil. Al vanaf het allereerste moment dat coureurs in de januaritests de baan op gaan, doen de media hun werk en worden coureurs kritisch beoordeeld op hun prestaties. Bij de verslaggeving zijn de media, door het uitblijven van statements van zowel de coureurs als de teams in kwestie, aangewezen op het geruchtencircuit. Daarbij wordt zelfs de geringste verwijzing aangegrepen om daar lustig op door te speculeren. Soms resulteert dat erin dat nieuwsfeiten al langer publiek goed zijn dan de teams lief zou zijn, maar nog vaker slaan de diverse, zichzelf respecterende journalisten de plank volledig mis. 

Tot op heden moet ik zeggen dat ik het allemaal redelijk met een korreltje zout heb genomen. De vele speculaties zorgen soms voor flink gefronste wenkbrauwen, maar je wilt uiteraard ook niet het risico lopen dat je niet op tijd op de hoogte bent van de nieuwste verwikkelingen. De laatste tijd begint het echter ongekende vormen aan te nemen. Vooral de Engelse en Duitse autosportpers schuwen geen enkel middel om de verkoopcijfers van hun bladen op peil te houden. Zo'n beetje alle mogelijke combinaties passeren wel een keer de revue en als we hen mogen geloven is het halve startveld niet zeker van hun positie. Doordat bronvermeldingen altijd ontbreken is de geloofwaardigheid nauwelijks in te schatten. Dat laatste wordt nog eens bekrachtigd door het feit dat de media in kwestie hun nieuwste hersenspinsels publiceren alsof het op ware feiten is gebaseerd. En dat lokt het weer uit dat andere media dit massaal overnemen.

Nu is dit uiteraard niet het eerste schoolvoorbeeld van riooljournalistiek, maar tot nu toe bleef de autosport hier mijns inziens redelijk van gevrijwaard. Wat men op de diverse redacties niet lijkt te beseffen is, wat voor een invloed hun verslaggeving heeft op het wereldje an sich. De invloed van de media gaat veel verder dan alleen het weergeven van informatie; met subtiele woordkeuzen kan men mensen in een compleet ander daglicht stellen. Een goed voorbeeld hiervan is Justin Wilson. Die werd door een aantal journalisten al afgeschreven nog voor hij één meter had gereden in de Jaguar. De lawine van publiciteit rond de contractstatus van de jonge Engelsman heeft zowel hem als het team onder een enorme druk geplaatst. Niet alleen is de kans groot dat het Wilson negatief heeft beïnvloed, onwillekeurig kan het zelfs het team hebben beïnvloed in de manier waarop men tegen de prestaties van Wilson aankijkt. Alles staat of valt uiteindelijk met de belangen van het team en sponsoring. Slechte publiciteit, zoals eerder ook al het geval was bij Pizzonia, kan een team zich over een lange termijn niet permitteren.

Reken me er niet op af als het toch waar blijkt te zijn dat Montoya al volgend jaar naar McLaren verhuist, Mark Webber zijn plaats inneemt, Coulthard diens plaats bij Jaguar overneemt, Michael Schumacher stopt en Giancarlo Fisichella toch niet naar Sauber gaat, naar Ferrari; Villeneuve naar Renault gaat, wanneer Alonso door datzelfde Ferrari wordt uitgekocht en Verstappen uiteindelijk in plaats van Wilson bij Jaguar rijdt. Het is niet zo, dat ik alles wat er geschreven wordt rechtstreeks naar het rijk der fabelen verwijs. Het zou alleen goed zijn als een aantal journalisten 's ochtends de wekker zou laten gaan en met een sterke kop koffie achter de kiezen aan hun werk ging. 

Groeten,

         Stefan