De Formule 1 moet zich onafhankelijk opstellen van de fabrikanten en weer toegankelijk worden voor nieuwe teams. Dat is het omstreden standpunt van FIA-president Max Mosley. Op het paddock is zeker niet iedereen gelukkig met deze stellingname. En dan doel ik niet alleen op de fabrieksteams, die zich overduidelijk in het nauw gedreven voelen door de overkoepelende autoriteit van de sport. Juist voor de kleinere teams kan dit verstrekkende gevolgen hebben.

Mosley zet de deur wagenwijd open voor nieuwe toetreders: Nieuwe onafhankelijke teams die het startveld meer kleur moeten geven, dat is ongetwijfeld zijn bedoeling. Maar hoewel ik die gedachte van harte ondersteun, betwijfel ik of het verlagen van de drempel dit inderdaad tot gevolg zal hebben.

In de week voorafgaand aan de Braziliaanse Grand Prix verschenen er in het nieuws berichten dat de eerste gegadigden zich inmiddels gemeld hebben aan de poorten van Parijs. Niet verrassend is het de Duitse ondernemer Oliver Behring, die eerder al heeft geprobeerd om via het opkopen van Arrows in de Formule 1 te komen. Het nieuw op te richten team zou German Grand Prix Racing gaan heten. Behring lijkt al concurrentie te hebben, want ook zijn Amerikaanse tegenhanger Dan Gurney is nog altijd vastbesloten om met Red Bull een All-American Formule 1 team te starten.

Enthousiasme genoeg dus, maar je kunt je afvragen of dergelijke teams wel iets zullen toevoegen aan de Formule 1. Een compleet Duits of Amerikaans team zou naar mijn mening indruisen tegen de grondbeginselen van de Formule 1. In dat geval wordt de nationaliteit van een coureur verheven boven talent en dat zou afbreuk doen aan het feit dat de Formule 1 staat voor de top in de autosport.

Om zijn plannen kracht bij te zetten heeft Mosley voorstellen gedaan om de toetreding van nieuwe teams te versoepelen. Om te beginnen zou de toetredingsbijdrage van $48 miljoen komen te vervallen en zouden fabrikanten verplicht moeten worden om aan meerdere teams motoren aan te bieden tegen gereduceerde tarieven. Wat mij zorgen baart is, dat hij daarbij de 107%-regel heeft laten vallen. Feitelijk zijn we daarmee terug waar we  halverwege de jaren '90 waren. Toen waren de verschillen zo groot dat coureurs regelmatig op vier of vijf ronden achterstand werden gezet en gezien de geldnood waarin die teams verkeerden waren dat vaak rijders van een dubieus kaliber met een dikke portemonnee. 

Het is niet verwonderlijk dat Mosley niet alleen bij de topteams nogal een gevoelige snaar heeft geraakt, want juist de kleine, onafhankelijke teams worden door dit voorstel bedreigd. In de huidige omstandigheden zou een toename van het aantal teams de spoeling zodanig verdunnen, dat er voor Minardi en Jordan nauwelijks meer overlevingskansen zijn. Bedenk dat Arrows en Prost niet voor niets zijn weggevallen: de huidige marktomstandigheden laten simpelweg geen twaalf teams toe. 

Het is niet alleen daarom dat het me verbaast dat Mosley deze uitspraken heeft gedaan. Het zet het huidige Concorde Verdrag nog verder onder druk en het druist tevens in tegen eerdere voorstellen om de bestaande teams te ondersteunen. Een ervaren man als Mosley zou moeten inzien dat je je voorstellen moet timen, zeker als het dergelijke gevoelige onderwerpen betreft. Nu gooit hij alle voorstellen op een hoop en is de helft daarvan al bij voorbaat kansloos. 

Paul Stoddart en Eddie Jordan lijken voorlopig dus rustig te kunnen slapen. Natuurlijk moet het mogelijk worden voor nieuwe teams om toe te treden tot de Formule 1, maar in dit geval kan beter worden gewacht tot de economie zich heeft hersteld en de interesse van bedrijven is toegenomen. Tot die tijd lijkt het zinvoller eerst het huidige startveld te consolideren en de sport zelf in een rustiger vaarwater te laveren. En wat Mosley betreft: Rome is ook niet in één dag gebouwd! 

Groeten,

         Stefan