Met vier verreden Grand Prix' hebben we inmiddels een kwart van het seizoen achter de rug. En dat terwijl het voor mijn gevoel pas net begonnen is. Terugblikkend hebben we een aantal juweeltjes van races gezien. Actie alom en de voorspelbaarheid is eruit. Max Mosley heeft gelijk als hij zegt dat de Formule 1 weer het onderwerp van gesprek is.

En dus, zou je zeggen, lijken de nieuwe reglementen te werken. De dominantie van Ferrari is gebroken en de verrassingen volgen elkaar in hoog tempo. Toch moet je dit enigszins relativeren. De eerste drie Grand Prix' werden verreden onder wisselende, danwel extreme weersomstandigheden. Dat heeft een onmiskenbaar stempel gedrukt op het verloop van de races. In Brazilië werd de wedstrijd vier keer geneutraliseerd, waardoor elke geplande strategie van tafel kon worden geveegd.

De eerste Grand Prix onder normale omstandigheden was in Imola en niet toevallig was dat de minst spectaculaire van de vier. Voor het eerst was ook de oude hiërarchie weer zichtbaar: Williams had zich hervonden en Ferrari was toch weer de sterkste. Voor teams als Renault en Sauber was het resultaat aanmerkelijk minder en zij waren het hele weekend toch verder verwijderd van de top dan in de eerste drie races. Opvallend was ook dat, ondanks de geringe voorbereiding tijdens de Grand Prix-weekends, de betrouwbaarheid bij de meeste teams bijzonder goed te noemen is. Zelfs in de slopende Grand Prix van Maleisië waren er maar zes uitvallers met mechanische problemen.

Door dat laatste lijkt Mosley opnieuw gelijk te krijgen. De diverse teambazen betwistten de veiligheid van de nieuwe reglementen door de geringe tijd die beschikbaar is om de auto's te prepareren en het verbod op tweewegstelemetrie. Maar er blijkt dat men zelfs nog voldoende mogelijkheden heeft om de T-car raceklaar te maken, zelfs nu die slechts bij hoge uitzondering mag worden gebruikt.

Een ander punt is, dat onder de nieuwe reglementen voor de kwalificatie talent meer dan ooit komt bovendrijven. Het vergt nogal wat van een rijder om alles in één ronde goed te doen; of je nu licht of zwaar van start bent gegaan. Zo kon Alonso in Maleisië naar een waanzinnige pole-position rijden en was Mark Webber al twee keer de revelatie van de kwalificatie.

Doordat er na de kwalificatie nauwelijks meer aan de auto mag worden gewerkt is ook de strategie geen 'open boek' meer voor de teams. Voorheen kon je op Imola op je vingers natellen dat de teams voor een twee-stop-strategie zouden kiezen. Dat was dan ook jaren het geval. Nu koos een verrassend hoog aantal voor zelfs een drie-stop-strategie; terwijl de race slechts over een 62-tal ronden werd verreden. De Grand Prix van San Marino, die niet te boek staat als een die veel spectaculaire races heeft voortgebracht, had daardoor wel een behoorlijke dosis actie in zich.

Vooral dat laatste is hoopgevend. Het is nog vroeg in het seizoen, maar als deze trend ook in Spanje en Oostenrijk doorzet, wordt het seizoen 2003 een absolute klassieker. In die periode zullen Ferrari en McLaren beiden met hun nieuwe auto's aan de start verschijnen en elkaar naar nog grotere hoogten stuwen. Om het even is het wie de titel uiteindelijk wint, maar de echte winnaars? Dat zijn u en ik!

Groeten,

         Stefan